_DSC4861_20150124_090716

14 Sie Good Morning Wietnam!

Sajgon – pierwszy przystanek w naszej wietnamskiej podróży, miasto, do którego wracaliśmy w sumie czterokrotnie. Nazwa, która, jeszcze zanim tam dotarliśmy, przywoływała romantyczne skojarzenia i obrazy – tajemnicze Indochiny, kolonialna architektura,  kobiety o migdałowych oczach i porcelanowej cerze,  w zwiewnych jedwabnych sukniach, wiszące w dusznym tropikalnym klimacie napięcie…
No więc, tego wszystkiego w Sajgonie nie znaleźliśmy, albo wyglądało całkiem inaczej ; )

_DSC4816_20150124_071057_DSC4904_20150124_111848_DSC4814_20150124_071005

Ho Chi Minh City to gigantyczna metropolia, zamieszkana podobo przez około 9000000 ludzi i najważniejszy ośrodek przemysłowy Wietnamu – ze wszystkimi tych faktów konsekwencjami. Starsze budynki obrastają w chaotycznie dostawiane dobudówki, nadstawki i wiaty, które mają powiększyć przestrzeń mieszkalno – użytkową, a poza ścisłym centrum kwitnie architektura w duchu socjalistycznej idei pożenionej z kapitalistycznym pragmatyzmem. Nad tym wszystkim górują nowoczesne drapacze chmur, a bliżej ziemi, w postkolonialnych pałacach mieszczą się hotele, o nazwach kojarzących się z luksusem i tradycją jak Majestic , Grand czy Continental. Po zmroku, który zapada koło 18, miasto zmienia się nie do poznania  – Wietnamczycy kochają iluminację! Podświetlają budynki (najlepiej na kilka zmieniających się kolorów) włączają neony, a ponieważ przyjechaliśmy do Sajgonu w okresie noworocznym wszędzie było pełno świątecznych dekoracji. Na placach kwitnie życie towarzyskie: setki zaparkowanych skuterów służą za ławki – flirty, śmiechy, mrożona kawka i strzelane setkami selfie ; ) Można też wybrać się na wieczorny rejs po rzece – i tutaj mamy pomieszanie poważnego lansu z beczką śmiechu:  na przystani prężą się umundurowani członkowie załóg, namawiający na przejażdżkę, na pokładach szkło i białe obrusy, muzyka dansingowa na żywo, a same stateczki, są, a jakże, oświetlone i udekorowane – czasami w majestatyczne purpurowe żagle, a czasem  w rekini uśmiech : )

_DSC3739_20150114_142439

Ulicami przelewa się niekończąca się rzeka skuterów, rowerów i samochodów, które brawurowo lekceważą jakiekolwiek reguły ruchu drogowego. Ale – jakimś cudem – wypadków właściwie nie ma. Podobno zasada jest taka, że silniejszy czy większy musi uważać na mniejszych użytkowników drogi, bo w razie czego odpowiedzialność będzie po jego stronie. Nie wiemy czy to prawda, ale działa – można wejść na czerwonym świetle (to i tak bez znaczenia) między jadące pojazdy, a one nie zmieniając prędkości jakoś Cię zgrabnie wyminą. Lokalsi wchodzą na ulicę nawet nie patrząc – grzebiąc w telefonie, poprawiając dziecku czapkę, gadając z kumplem. My byliśmy tam chyba za krótko, bo przechodząc przez ulicę zachowywaliśmy lekko nerwową czujność ; )

_DSC4860_20150124_090658_DSC4835_20150124_082339
Najfajniejszą dla nas częścią Sajgonu były targi – jak zwykle w czasie naszych podróży. W mieście jest ich kilka, zamkniętych w halach i na wolnym powietrzu. Właściwie chyba każda dzielnica ma swój lokalny ryneczek, nie wliczając oczywiście straganów i kramików porozkładanych na chodnikach.  Targi to prawdziwe serce miasta – można na nich kupić absolutnie wszystko – od suszonych meduz, przez pamiątki z wojny, po produkowane w Chinach koszulki z napisem „I love Pho” oraz oczywiście – zjeść i wypić.

_DSC3521_20150113_102042_DSC3517_20150113_101740

Są też inne targi – mroczne, wielkie, piętrowe magazyny bez klimatyzacji – upakowane pod sufit towarem – torby, warzywa, suszone krewetki i cieliste skarpety z jednym palcem (idealne do japonek) – tu już oferta skierowana jest głównie do miejscowych. Jest duchota, gwar, przepychają się skutery i wózki dostawcze, się sprzedaje, się gotuje, kłoci z sąsiadami, żartuje z klientami (albo odwrotnie; ) spotyka znajomych…

_DSC3479_20150113_082857_DSC3482_20150113_083718_DSC4800_20150124_065450

Koguty z ciasta jak w Kazimierzu nad Wisłą!

Koguty jak w Kazimierzu nad Wisłą!

I właśnie na takim targu (konkretnie chińskim) zdarzyło się nam jedno z najfajniejszych spotkań w tej podróży. Chodziliśmy wokół stoisk, trochę już zmęczeni i głodni zastanawiając się, gdzie by tu zjeść, zaglądając w garnki i talerze. Zdecydowaliśmy się usiąść przy jednym z nich, gdzie na malutkich stołeczkach wokół wielkiego gara i małego grilla siedziało kilka kobiet. Jedzenie wyglądało dobrze, pachniało nieźle, wśród śmiechów i zaproszeń zaczęliśmy palcami pokazywać co byśmy chcieli, gdy padło tradycyjne pytanie:

– Skąd jesteście?

– From Balan (po wietnamsku Polska) – odpowiedzieliśmy, nauczeni doświadczeniem, że Poland brzmi dla miejscowych bardziej jak Holland. Nasza odpowiedź wywołała lekkie poruszenie i szmerek:

– What? From Balan? Z Polski? My mówimy po polsku! : )

Okazało się, że naszymi towarzyszkami przy obiedzie są dwie Wietnamki, które kilkanaście lat spędziły w Polsce.  Zaczęły się pytania i opowieści – jak im było w Polsce i jak nam podoba się w Wietnamie.  Dziewczyny ugościły nas po królewsku  – nie pozwoliły nam zapłacić za obiad, zaordynowały porcję na wynos, a ostatniego dnia naszego pobytu pomogły w zakupach. Mamy więc solidny dług i czekamy na możliwość rewanżu, kiedy dziewczyny przyjadą do Polski. Ale wiemy jedno – dla takich niespodzianek i spotkań warto jechać na koniec świata.

Sajgon okazał się więc inny niż nasze wyobrażenia, ale przyjął nas gościnnie i życzliwie, zjedliśmy tu pierwsze prawdziwe pho i uzależniliśmy się od wietnamskiej kawy : )

Z Sajgonu ruszyliśmy do Hanoi – wobec którego z kolei nie mieliśmy żadnych oczekiwań,  a okazało się… No właśnie, co? ; ) stay tuned!

Podobał Ci się ten tekst, znalazłeś w nim przydatne informacje? Daj nam lajka i podziel się ze znajomymi – będzie nam bardzo miło! Chcesz o coś zapytać, pogadać, albo napisać, że pięknie wyglądamy na zdjęciach 😜? Czekamy w komentarzach!
 

Może Cię też zainteresuje:

No Comments

Post A Comment